به زوج و در [ ولادته ] به حمل راجع است . قوله : لاصالة عدم زيادة المدة فى الثانى : مقصود از [ الثانى ] نزاع دوّم يعنى موردى است كه مرد مدعى زمان بيش از اقصاى حمل بوده و زن آن را انكار مىكند . قوله : اما الاول فالاصل معه : مقصود از [ اوّل ] نزاع اوّل يعنى موردى استكه زن مدعى انقضاء شش ماه از زمان وطى بوده و مرد منكر آنست و اظهار مىدارد كه زمان كمتر از آن گذشته . و ضمير در [ معه ] به زوج راجع است . قوله : فيحتمل قبول قوله فيه : ضمير در [ قبوله ] به زوج و در [ فيه ] به [ الاوّل ] راجع است . قوله : عملا بالاصل : يعنى اصالة عدم الزيادة و مىتوان گفت مقصود اصالة تأخر الحادث مىباشد به همان تقريرى كه گذشت . قوله : و لان مآله الى النزاع فى الدخول : ضمير مجرورى در [ مآله ] به نزاع در صورت اوّل راجع بوده و اين عبارت اشاره است به دليل دوّم براى تقديم قول مرد بر زن . قوله : فانّه اذا قال لم تنقض ستة اشهر : ضمير در [ فانّه ] به زوج راجع است . قوله : فمعناه انّه لم يطاء منذ مدة ستة اشهر : ضمير در [ معناه ] بعدم انقضاء ستة اشهر راجع بوده و ضمير در [ انّه ] بزوج راجع است . قوله : و انّما وقع الوطى فيما دونها : يعنى دون ستة اشهر قوله : بالمعنى الثانى : مقصود صورتى است كه مرد مدعى